De nachtegaal zong heel spontaan,
een prachtige sopraan.
De uil die dit hoorde,
zei zoals hem dat bekoorde:
“Wat klinkt dat toch machtig,
het is werkelijk heel prachtig”.
Zelfs de mier hield op met werken,
maar het klonk ook zo mooi vauit de berken.
Een muisje kwam uit zijn gaatje,
maar hij moest rennen, raad je.
Een vos rende achter hem aan
en dat allemaal door die prachtige sopraan.
De nachtegaal werd echt “bekakt”.
Daardoor is het toontje wat gezakt.